De blauwe golf

Morgen dinsdag 6 november worden de tussentijdse verkiezingen gehouden in Amerika en de Democraten verwachten succes. Ze hopen de meerderheid te krijgen in het Huis van Afgevaardigden. Aangezien blauw de kleur is van de Democraten - rood is van de Republikeinen – spreekt men van een blauwe golf. De meerderheid in het Huis van Afgevaardigden betekent het voorzitterschap van het Huis en het voorzitterschap in alle commissies. Je kan zo de agenda bepalen en president Trump op veel terreinen het vuur na aan de schenen leggen. De kans dat de Democraten ook in de Senaat de meerderheid verwerven is heel gering.

Wat zou een overwinning betekenen?

In de Democratische partij woedt een debat over de koers van de partij. Lees b.v. Listen Liberal van Thomas Frank of The Once and Future Liberal van Mark Lilla. Enerzijds zijn er mensen die op het pad van Hillary voort willen gaan. Dan is het een partij van minderheden: de vrouwen, de zwarten, de latino’s, de lhtb-beweging enz. enz.  De tegenstanders van deze koers wijzen erop, dat je met het aanspreken van al die minderheden geen samenhangend verhaal hebt en dat de Democratische partij de klassieke arbeider is kwijtgeraakt. De mensen die in drie staten zo verrassend de uitkomst van de verkiezingen van 2016 beïnvloedden waren blanke arbeiders. Ze kwamen voor Hillary niet en voor Trump wel naar het stembureau. Daarom veren sommigen nu enthousiast op, als ze lezen dat Joe Biden, de vicepresident onder Obama, een tour maakt door juist deze staten. Hij is een klassieke Democraat, die de kiezers die daar op Trump stemden wel zou kunnen aanspreken, zo hoopt men.

De overwinning van Alexandra Orcasio-Cortez

Bij de voorverkiezingen in een kiesdistrict in New York won de jonge latina Alexandra Orcasio-Cortez van de blanke Joe Crowley (56 jaar). Een duidelijk bewijs zou je zeggen, dat er veel te halen valt, als de Democraten nieuwe kandidaten uit minderheidsgroepen inzetten tegen een lid van het Huis van Afgevaardigden sinds 1999, een vertegenwoordiger van de gevestigde orde. Helaas is het niet zo simpel, integendeel. Analyse van de uitslagen leert dat Crowley het goed deed in buurten met b.v. veel zwarte arbeiders of latino’s. In Parkchester, een wijk met heel veel latino’s en zwarte Amerikanen - haar eigen buurt! – scoorde hij 25% meer dan haar. Orcasio-Cortez deed het goed in wijken met veel hoogopgeleiden, gemiddeld blanker en rijker dan in de rest van het kiesdistrict. Gentrification! De buurt verandert, de oude bewoners verliezen hun huis aan mensen met een hogere opleiding en zij weet die naar de stembus te krijgen. Deze kandidate verbreedt de basis van de partij in ieder geval niet.

Machtsverlies

Wie het langst in een commissie zit wordt voorzitter, als zijn partij de meerderheid in het Huis verwerft. Iemand met negentien dienstjaren is een belangrijk lid van zijn commissie, kan links en rechts van alles regelen. Denk dan aan b.v. stevige invloed uitoefenen op de justitiële autoriteiten ten gunste van een immigrant uit zijn district. Al die opgebouwde dienstjaren gaan nu verloren. Orcasio-Cortez begint onderaan de ladder.

Opgepast voor socialisten!

Deze week werd Amerika opgeschrikt door  de mededeling dat bompakketjes aan vooraanstaande Democraten waren onderschept. De vermoedelijke dader in Florida is gevonden. Zoals dat hoort komt de huidige hoofdbewoner van het Witte Huis met een verklaring waarin hij oproept ‘to come together as a country” en elkaar te respecteren. Helaas heeft hij zelf voor dit dieptepunt en zelfs erna veel aan dit giftige politieke klimaat bijgedragen. Een man die een journalist fysiek aanviel en werd veroordeeld, wordt door hem geprezen als “een pittig kereltje”. Nog steeds wordt op bijeenkomsten waar hij spreekt door zijn aanhangers opgeroepen om Hillary Clinton op te sluiten. Nooit heeft hij dit afgekeurd. Je krijgt heimwee naar John McCain. In 2000 was er op een campagnebijeenkomst een vrouw die onfatsoenlijke, lelijke dingen over Obama zei. McCain sprak haar uitdrukkelijk tegen: ‘No ma’m, Obama is a decent man, I have to happen disagreements with him …”. Hij kreeg toen voor deze correctie applaus van zijn toehoorders!!! Het is overigens niet alleen de rechtervleugel van de Republikeinen die het politieke klimaat vergiftigt. In de afgelopen maanden zijn er incidenten geweest van Democratische burgers die zich bij een restaurant verzamelden waar een Republikein was gaan eten. Ze maken daar dan groot kabaal. Op deze wijze werd b.v. Sarah Huckabee Sanders, de woordvoerster van de president, gedwongen haar maaltijd vroegtijdig te beëindigen.

Het kwaad zit dieper

In The New York Times International Edition van 25 oktober stond een artikel over een nota van de CEA. Dat is de Council of Economic Advisers, de officiële adviesraad van het Witte Huis. Je zou verwachten dat zo’n instantie een studie zou publiceren over het nut van belastingverlagingen, het effect van tarieven op importen en andere belangrijke economische kwesties. Hun laatste rapport van 72 pagina’s gaat echter over de socialistische (!) ideeën van de Democratische partij. Voor het gemak wordt daarbij alles op een hoop gegooid.  Ik geef u een voorbeeld. De demonisering van de koelakken door Stalin (met hun bloedige vervolging als gevolg) wordt gelijkgeschakeld met de kritiek van senator Elisabeth Warren op de grote corporaties. Beiden worden ‘oppressors of the vulnerable’ genoemd.

Cuba, China en Venezuela

Er wordt veel aandacht gegeven aan Cuba, China, de USSR en vooral aan Venezuela. Daar zaten en zitten de socialisten! Zou Amerika het voorbeeld van Venezuela volgen dan zou de Amerikaanse economie met 40 procent krimpen.  De president suggereert regelmatig, dat de Democraten ook zoiets zouden willen, maar daarvoor ontbreekt elk bewijs.

Zweden

Dit ‘socialistische’ land doet het volgens het rapport duidelijk minder goed dan Amerika. Dat wordt geïllustreerd aan de hand van een grafiek over het bezit van ‘pick-ups’, kleine vrachtwagens. Ja, u leest het goed! Een Zweed moet bijna twee keer zoveel uren werken om een dergelijk automobiel te kunnen aanschaffen. Grafieken waaruit blijkt dat in een land als Zweden veel minder mensen in armoede leven dan in de VS ontbreken.

Fijn communiceren met je achterban!

Het staat er echt in de Declaration of Independance "All men are equal enz.”, maar dat gold vanaf het begin al niet voor iedereen. Niet voor de negers en de indianen die expliciet werden uitgesloten. Natuurlijk ook niet voor mensen zonder bezit, zonder grond. Dergelijke eenvoudige mensen, zouden zij wel tot verstandige standpunten kunnen komen?

Heel geleidelijk werd het kiesrecht uitgebreid, maar ‘gelukkig’ waren er in het staatsbestel remmechanismen ingebouwd. De president werd niet rechtstreeks gekozen, maar door een College van Kiesmannen. Dat had in het begin wel degelijk tot taak de geschiktheid van de kandidaat mee te nemen in hun stem. Ook de Senaat is een goed voorbeeld van een remmechanisme. Waar het Huis van Afgevaardigden kwantitatief samengesteld is op grond van het aantal bewoners dat een staat heeft, zo heeft elke staat – kwalitatief- twee senatoren. Zo wordt de waan van de dag, ‘the rule of the mob’ uitgesloten; de twee senatoren van het relatief lege Zuid-Dakota hebben nu in 2018 even veel invloed als de twee senatoren van het volkrijke New York. President James Madison  (Port Conway (Virginia), 16 maart 1751 – Montpelier (Virginia), 28 juni 1836) waarschuwde er in zijn publicaties al expliciet voor: parlementsleden moeten hun taak serieus opvatten en zich niet laten leiden door de waan van de dag.

Twitter

De zo vaak geprezen Obama was de eerste president die zich via Twitter rechtstreeks tot zijn kiezers richtte. Voorheen ging dat altijd via journalisten die de president bevroegen of via een krant of met een toespraak op een bepaalde bijeenkomst. Twitter geeft de president de gelegenheid om dat filter van kritische journalisten te omzeilen en rechtstreeks zijn kijk op de politieke werkelijkheid te geven. De huidige hoofdbewoner van het Witte Huis maakt er een geheel nieuwe kunst van: elke ochtend begint hij te twitteren. Hij richt zich in – hoeveel zijn het er, 150 tekens? - direct tot zijn eigen kiezers  en geeft iedereen die er anders over denkt de volle lading. Waar in het model van de Founding Fathers de gekozenen in onderling beraad tot beslissingen kwamen, wordt nu vaak een appel gedaan op ‘de mensen in het land’.

Kavanaugh

Bij de hoorzittingen met Brett Kavanaugh, de door Trump voorgedragen kandidaat-opperrechter, zag je dit fenomeen ook. In plaats dat het oordeel overgelaten wordt aan de wijsheid van de gekozen senatoren, wordt de publieke opinie er voortdurend bijgehaald. Jeff Flake, een twijfelende Republikeinse senator uit Arizona, wordt in de lift van de Senaat belaagd door een vrouw, die hem krachtig toespreekt.  Op sites als www.politico.com of www.theatlantic.com bemoeit Jan en Alleman zich er stevig tegenaan. Wie is geloofwaardiger: de bedeesd ogende, met gebroken stem sprekende vrouw of de man die stevig in de tegenaanval gaat en daarbij boos wordt, geëmotioneerd raakt en huilt? Richten deze twee zich tot de senatoren die hen ondervragen of richten zij zich rechtstreeks tot het televisiekijkend publiek? Is het goed dat iedereen zich in het debat mengt en eist dat aan zijn of haar standpunten – liefst direct - recht wordt gedaan? Of betekent het dat een bezonnen oordeel onmogelijk wordt? De huidige hoofdbewoner van het Witte Huis mengt zich ook in deze discussie. Terwijl de FBI nog onderzoek doet, trekt hij al op een partijbijeenkomst ten overstaan van zijn aanhangers de getuigenis van dr. Ford in twijfel. So much voor de scheiding der machten. De Founding Fathers zouden er van gruwen.

De laatste der Mohikanen

Het is de titel van een beroemd boek van James Fenimore Cooper. Als u dit niet gelezen hebt dan toch zeker wel zo’n mooi boek van de hand van Karl May? Eerst kwam Winnetou, daarna Old Shatterhand en vervolgens schreef hij nog vele andere boeken met prachtige titels als De zwarte Mustang, De Schat in het Zilvermeer, Winnetou het grote opperhoofd en De Dood van Winnetou. Carl Friedrich May was aanvankelijk leraar, componist en voordrachtskunstenaar. Hij werd wegens diefstal tot dwangarbeid en celstraf veroordeeld. In 1874  begon hij met het publiceren van reisverslagen. Hij was nog nooit in Amerika geweest, toen hij al die spannende verhalen over het leven op de prairies daar schreef!

Kun je land verkopen?

De Indianen snapten niet wat de blanke mannen bedoelden met het kopen en bezitten van land. “Wat is dit wat jullie ‘bezit’ noemen?”, vroeg Massasoit, een leider van de Wampanaog, aan kolonisten in Plymouth, waarmee hij bevriend was geraakt rond 1620. “Het kan niet slaan op de grond, want de aarde is onze moeder, zij voedt al haar kinderen, dieren, vissen en alle mensen. De bossen, de rivieren, alles op de aarde is van iedereen en kan door iedereen gebruikt worden. Hoe kan een individu zeggen dat het van hem is?” De blanke kolonisten dachten daar anders over. Iets meer dan een eeuw nadat de eerste settlers in Virginia waren gearriveerd, woonden er 1,25 miljoen in het gebied tussen de kust en de bergen. In 1705 schreef Francis Makemie in Plain and Friendly Persuasion: “Het beste, rijkste en gezondste deel van ons land is nog onbewoond, voorbij het einde van elke rivier, ver in de richting van de bergen.” Immigranten – te beginnen met Duitsers  voornamelijk Mennonieten en inwoners van Moravië - kwamen het land binnen. Thomas Jefferson was van mening, dat als ‘eerste bewoner’ de VS het recht had alle grond te verwerven hetzij door een oorlog hetzij door een verdrag. De Indianen werden eerst in een oorlog verslagen. Daarna werd met hen een verdrag gesloten waarin zij hun grond officieel aan de VS afstonden. Zo ging het met de Kaskaskia, met de Delaware, de Choctaw en de Chickasaw.

Leugen en bedrog

De Cherokees werden gedwongen een groot gebied – nu Kentucky en Tennessee - af te staan. In 1817 verhuisde het westelijk deel van hen naar wat nu Arkansas is om daar hun vertrouwde leven voort te zetten, maar na tien jaar al werden ze verder westwaarts verdreven naar wat nu Oklahoma is. Het oostelijk deel van de stam besloot om ‘Amerikaan te worden’ en te blijven wonen in de gebieden die hen in eerdere verdragen waren toegezegd. Onder hun half-Schotse opperhoofd John Ross bouwden ze scholen en kerken, kozen hun eigen bestuursraad, schreven een grondwet en bewerkten hun land net zo succesvol als welke andere Amerikaan dan ook. Het Hooggerechtshof bevestigde tot tweemaal toe hun recht op het land, maar president Andrew Jackson, die al eerder zijn reputatie had gevestigd in campagnes tegen de Creek en Seminole stammen, had daar lak aan. Hij sloot een nieuw verdrag, ze kregen geld en land in Oklahoma. Toen ze niet snel genoeg daarnaartoe verhuisden, kwam op zijn bevel het leger in actie. Hun ellendige tocht naar Oklahoma staat bekend als ‘The Trail of Tears’. Van de tienduizend die vertrokken stierven er onderweg vierduizend door ziekte, honger en kou.

Een carpetbagger

Een carpetbagger was iemand die na de Amerikaanse Burgeroorlog van het Noorden naar het Zuiden ging en die de verdenking op zich laadde dat hij profiteerde van de lokale bevolking daar. Hij gooide al zijn bagage in zijn ‘bag’. Je moet dan vooral denken aan de Reconstruction Era (1863–1877).

New York

In het moderne Amerikaanse politieke spraakgebruik slaat het op iemand die opduikt in een staat waar hij niet is geboren of nog niet lang woont en die toch naar een politiek ambt dingt. Een beroemd voorbeeld is Robert Kennedy. Na de moord op zijn broer wilde hij een rol van betekenis blijven spelen in de nationale politiek, maar Johnson wilde hem niet hebben als vicepresidentskandidaat, hij wilde op eigen kracht gaan regeren. Bovendien had hij een geweldige hekel aan Robert Kennedy en dat gevoel was wederzijds. Robert stelde zich kandidaat voor de Senaat voor New York, maar was geboren in Brooklyn, Massachusetts. Zijn tegenstanders vonden hem dus een carpetbagger. Zijn Republikeinse tegenstander Kenneth Keating formuleerde het probleem fijnzinnig door te verklaren: “Ik zal mij niet kandidaat stellen voor de senaat … voor Massachusetts”. Kennedy werd op sleeptouw genomen door Johnson en in zijn kielzog (de beroemde ‘coattails’) won hij. Johnson behaalde 1,1 miljoen stemmen meer dan Robert Kennedy, maar met 700.000 stemmen meer versloeg hij wel Keating. Hij voeldewel heel goed aan, dat mensen via hem eigenlijk op de herinnering aan zijn broer stemden.

John Kennedy

Als je in Amerika je verkiesbaar stelt, spreekt het voor zich, dat je dat in je eigen staat doet. Obama was senator voor Illinois, Johnson voor Texas, Bush was gouverneur in Texas, Clinton was gouverneur in Arkansas, Reagan was gouverneur in Californië. Wie dus op de deur klopt van een staat waar hij niet geboren is of al lang woont, heeft wat uit te leggen. John Kennedy was wel in Boston geboren, maar vanaf zijn jeugd daar niet zo vaak meer gesignaleerd. Toen hij in het Huis van Afgevaardigden gekozen wilde worden en er in Boston een kansrijk district vrijkwam, liet hij zich inschrijven op een adres in Boston. Daarmee voldeed hij aan de formele voorwaarden.

John McCain

John McCain was de zoon van een admiraal, die zelf weer een vader had gehad die admiraal was geweest. Een familie met een militair verleden waar ze trots op waren. Militairen verkassen om de zoveel tijd naar een andere basis en soms is dat een basis in het buitenland. McCain werd op 29 augustus 1936 in Coco in de Solo Panamakanaalzone geboren. Hij werd gevechtspiloot bij de marine en vloog in Vietnam talloze missies. Nadat hij was neergeschoten, was hij zes jaar krijgsgevangene in Noord-Vietnam. In Faith of My Fathers vertelt hij over die periode hoe de ratten hem gezelschap hielden en hoe hij gemarteld werd. Toen hij in 1982 in het Huis van Afgevaardigden gekozen wilde worden voor het 1e congresdistrict in Arizona, stelde hij zich daar kandidaat. Iemand in zijn gehoor verweet hem op een bepaald moment, dat hij een carpetbagger was. “Ja”, zei McCain, “als ik er goed over nadenk, is Hanoi eigenlijk de plek waar ik het langst in mijn leven gewoond heb”.

Andere tijden 1974 - 2018!

Volgens sommigen is de laatste dagen na de veroordeling van Paul Manafort en de aanklacht tegen Michael Cohen de kans op impeachment van de huidige president gestegen. Ik denk dat dit weinig realistisch is.

2018

De huidige bewoner van het Witte Huis laat zich voortdurend laatdunkend en denigrerend uit over anderen. Zo noemde hij een vrouw die de afgelopen twee jaar voor hem gewerkt heeft – tot in het Witte Huis – een ‘hond’. Dat heb ik het niet over gesprekken in zijn werkvertrekken, waar wij niets over weten, maar hij slingert dat soort benamingen met een tweet de wereld in. Dat gebeurt al bijna twee jaar  en daarmee zijn we direct bij een groot verschil tussen toen en nu.  Toen was het merendeel van het publiek ontzet, dat Nixon geen vijf woorden achter elkaar kon uitspreken zonder er een vloek tegenaan te gooien; nu vindt een groot deel van de kiezers het best interessant. Toen werd de publieke opinie gevormd door de drie grote netwerken - ABC, NBC en CBS - en belangrijke kranten zoals de New York Times, de Washington Post en de Los Angeles Times. Daar zijn nu andere bijgekomen b.v. CNN en Fox News. Het laatste netwerk is gespecialiseerd in het ontkennen van de feiten, het normaliseren van onfatsoen en het formuleren van opinies. De afgelopen weken hebben twee verslaggevers bij Fox News ontslag genomen, omdat ze hun reportages niet meer kwijt konden bij hun eigen network. Dat vindt opinieprogramma’s waar lekker gebekvecht wordt veel interessanter, want lucratiever. Tel daar nog eens de talloze rechts-radicale sites bij op zoals b.v. Breitbart, waarop halve en vaker hele onwaarheden worden verteld en u ziet dat we nu te maken hebben met een veel breder medialandschap dan toen. Toen moest je naar de klassieke televisiezenders kijken, nu kun je je eigen favoriete, je eigen opiniebevestigende zender/site kiezen.

De politiek

In 1974 waren er nog heel wat politici die een onafhankelijk oordeel durfden te vellen over hun president. Tegenwoordig zijn er twee blokken die lijnrecht tegenover elkaar staan. Als de Democraten de tussentijdse verkiezingen in november winnen en een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat verwerven, is de zaak daarmee niet af, tenzij dat een hele grote meerderheid zou worden. In 1974 was er in beide huizen een Democratische meerderheid, maar doorslaggevend was toen dat Nixon de steun verloor van de Republikeinen. Toen Hugh Scott, John Rhodes en Barry Goldwater naar het Witte Huis gingen om hem te zeggen dat zijn eigen mensen hem niet langer steunden, was het met hem gedaan. Tot nu toe hebben de Republikeinen de belangrijkste bewoner van het Witte Huis door dik en dun gesteund.  

Waar hebben we het over? (vrij naar B. Clinton)

Michael Cohen, de voormalige advocaat van de hoofdbewoner van het Witte Huis, heeft bekend dat hij namens zijn cliënt twee betalingen heeft gedaan aan dames waarmee de hoofdbewoner relaties had gehad voordat hij dit fraaie huis betrok. Clinton deed van alles en nog wat met Monica L. in het Witte Huis en dat bleek niet voldoende voor impeachment in de Senaat!

De vooruitziende blik van Tolstoj

“Er zijn al zes maanden verstreken sinds de eerste kanonskogel van het bastion van Sebastopol voorbijsuisde en de aarde in de stellingen van de vijand omwoelde, en sindsdien vliegen onophoudelijk duizenden granaten, kanonskogels en geweerkogels van de bastions naar de loopgraven en van de loopgraven naar de bastions, en daarboven zweeft onophoudelijk de engel des doods”. Zo begint Tolstoj Sebastopol in augustus. Van 1853 tot 1856 woedde de Krimoorlog. Rusland verdedigde dit gebied tegen een alliantie van het Tweede Franse Keizerrijk, het Britse Rijk, het Ottomaanse Rijk en het koninkrijk Sardinië. Hij schreef er nog drie verhalen over. Na een halve bladzijde beschrijving van kanonnen, gevechtsposities, matrozen, officieren en wat er nog meer bij een oorlog hoort verzucht hij: “Maar het vraagstuk dat de diplomaten niet konden oplossen, kan nog minder met kruit en bloed worden opgelost”.

(Bijna) alle wapens de wereld uit!

Duidelijk ontzet over het ontelbare leed dat de strijdende partijen elkaar aandoen schrijft hij dan: “Er is dikwijls een vreemde gedachte bij mij opgekomen: wat als de ene strijdende partij aan de andere voorstelde om uit elk leger één soldaat naar huis te sturen? Dat lijkt een vreemde wens, maar waarom zou men die niet vervullen? Daarna uit elk kamp een tweede naar huis sturen en dan een derde en een vierde, enzovoort, enzovoort, tot er in ieder leger nog maar één soldaat over is (vooropgesteld dat de legers even sterk zijn en dat de kwantiteit door kwaliteit wordt vervangen). En dan, als werkelijk ingewikkelde vraagstukken tussen verstandige wezens door strijd beslist zouden moeten worden, zouden deze twee soldaten het met elkaar moeten uitvechten – de een zou de stad belegeren, de ander hem verdedigen”.

Tegen de wapenwedloop

Wat mij frappeert is dat deze gedachte van Tolstoj in onze tijd meer dan actueel is. Na WOII bouwden Amerika en Rusland geweldige kernarsenalen op. De Amerikanen hadden aanzienlijk meer wapens dan de Russen, wat ons gerust moest stellen. Er waren ijzervreters die vonden dat wie de meeste mensen na afloop overhad, zo’n kernoorlog gewonnen had, maar de overheersende atomaire logica stelde dat in het besef dat beide partijen elkaar kunnen vernietigen (Mutual Assured Destruction) beide het wel uit hun hoofd zullen laten zo’n oorlog te beginnen. Een paar raketten meer geeft wel een ’veiliger’ gevoel, dus moet je nieuwe raketten blijven produceren. Van de weeromstuit gaat de tegenpartij dan ook weer meer raketten produceren. Je wilt toch niet al te ver achteropraken. Tijdens de Koude Oorlog is er wel betoogd dat – als we die raketten toch alleen maar hadden om de ander af te schrikken – beide partijen ook met veel minder raketten toe zouden kunnen. ”Ik gooi jou zes keer dood en jij mij vier keer. Dat kan goedkoper!”

Is lezen goed voor u?

Toen Gorbatsjov en Reagan elkaar in 1986 ontmoetten in Reykjavik, kwamen er spectaculaire voorstellen op tafel. Tot ontzetting van zijn eigen militairen stelde Reagan zelfs voor om alle kernraketten de deur uit te doen. Zo ver kwam het niet, maar een paar jaar later sloten Rusland en de VS een akkoord om hun atomaire wapenarsenalen stevig te reduceren. Invloed van Tolstoj?