Voor- en nadelen van baby’s

Watergate

1974 was een rampjaar voor de Republikeinse partij in Amerika. Na alle publiciteit over het Watergate schandaal van Nixon werden de bordjes stevig verhangen. De wens tot verandering onder de kiezers was zo groot, dat er vreemde dingen gebeurden. In Texas won een professor die over Shakespeare doceerde, een zetel ondanks een afwezigheid van tien jaar. In Rhode Island werd een binnenschilder in het Huis van Afgevaardigden gekozen, die nog nooit buiten zijn eigen woonplaats was geweest. Op 3 januari, 1975 werden 93 nieuwe mannen en vrouwen lid van het Huis van Afgevaardigden waarvan 76 Democraten. De nieuwe Democraten waren over het algemeen jong, voor het merendeel mannelijk en bijna allemaal blank. 87 van hen waren jonger dan 40. Vele leken meer op studenten dan op leden van de wetgevende macht. Een van hun eerste beslissingen was om een eigen groep te vormen: de New Members Caucus en vervolgens samenwerking te zoeken met een groep die al langer vocht voor verbeteringen, de in 1959 gevormde Democratic Study Group.

De macht der gewoonten

Hoe moet je je opstellen als nieuwkomer? Aan de lange mars naar boven beginnen door je aan te passen of de kont tegen de krib gooien? “Don’t try to go too fast,” was het fameuze advies van de legendarische Speaker Sam Rayburn. “If you want to get along, go along.” “Getting along” en “going along” betekenden slechts bij uitzondering het woord voeren in de caucus, in commissievergaderingen of tijdens debatten in de plenaire vergadering. Amendementen indienen laat je ook maar beter over aan oudgedienden. De ‘Watergate Babies’ ontdekten al snel dat zonder wijzigingen in m.n. het senioriteitssysteem er niet veel zou veranderen. Senioriteit ging uit van een enkele neutrale factor: het aantal dienstjaren. Vriendschappen, connecties, overtuigingen speelden geen rol bij het aanwijzen van de voorzitter. “If you live longer and get elected oftener than anybody else on your committee, you, by God, will become chairman of it when your party is in the majority”. De caucus besloot als eerste wijziging, dat leden van niet meer dan 1 subcommissie voorzitter konden zijn. Darmee kwam een einde aan de praktijk dat een klein aantal leden zijn senioriteit gebruikte om het voorzitterschap te claimen van soms wel vier subcommisies. Een volgende wijziging was het besluit, dat elk commissielid op zijn beurt een subcommissie mocht kiezen. Zo kwamen nieuwe leden sneller in belangrijke commissies.

“Ik eis …”

Met de komst van de nieuwkomers kwam ook een nieuw taalgebruik. Zij spraken over burgerrechten voor b.v. de zwarte bevolking  niet alleen als politieke wensen. Ze hadden het over het recht op abortus, het recht op schoon water enz. Conservatieven namen dat over: zij spraken over het recht op wapenbezit, het recht op bescherming van ongeboren leven, het recht op lagere belastingen. Het verheffen van politieke doelen tot het niveau van rechten zou een belangrijke stap blijken te zijn naar het ontstaan in Amerika van twee ideologische kampen. Een parlement moet het hebben van de bereidheid van groepen om samen oplossingen te zoeken. Als die compromissen moeten gaan over standpnten die gebaseerd zijn op het eigen morele gelijk, wordt het sluiten van compromissen een stuk minder aantrekkelijk.

Sprookjes uit de vorige eeuw

Zaterdagavond jl. de tweede aflevering van de serie over de Kennedy’s bekeken: een mooi verhaal met plaatjes. Men houdt zich in grote lijnen aan de officiële versie en laat onwelgevallige zaken weg of vermeldt ze maar voor 50% of minder. Een paar voorbeelden.

De verkiezingsstrijd in 1952

In het deel over de strijd om de senaatszetel van Massaschusetts in 1952 is er veel aandacht voor de teaparty’s en de jurken met zijn naam erop die zijn zussen droegen. Dat vader Kennedy vlak voor de verkiezingsdatum de belangrijke conservatieve noodlijdende krant The Boston Post in het geheim een lening gaf van $500.000 - waarna deze prompt in een hoofdredactioneel commentaar JFK aanbeval - vermeldt men niet.

Men vertelt dat JFK in 1956 naar Frankrijk ging om zijn vader daar te bezoeken en vervolgens met een paar vrienden wat te zeilen. Men vertelt niet, dat dat ‘zeilen’ betekende elke dag in een andere haven aanleggen voor verse proviand en verse dames. Wat is dat voor een echtgenoot die zijn hoogzwangere vrouw in Amerika verlaat? Wanneer hij het bericht van haar miskraam verneemt, keert hij pas na een paar dagen terug. Hij zelf ziet er aanvankelijk de zin niet van in (hij zag niet wat hij er nog aan kon doen!), maar vrienden overtuigen hem dat hij terug moet om zijn huwelijk te redden. Wil hij ooit president worden dan moet hij de indruk wekken een zorgzaam echtgenoot te zijn. Vanwege zijn presidentiële aspiraties gaat hij terug, niet om Jackie bij te staan. Wekt het verbazing, dat Jackie na haar miskraam naar het huis van Robert gaat en niet naar haar ‘eigen’ huis? Eigenlijk niet met zo’n man als echtgenoot.

Dat hij in 1957 de Pulitzer Prize krijgt voor een boek, dat hij niet zelf geschreven heeft, komt helemaal niet aan de orde. Zijn trouwe medewerker Ted Sorensen had het voorwerk gedaan en Profiles of Courage grotendeels geschreven. Sorensen heeft lang volgehouden dat het echt van zijn baas was, maar gaf in zijn laatste boek toe, dat hijzelf de auteur was geweest.

Aan het eerste televisiedebat wordt terecht veel aandacht besteed. Men vertelt wel, dat JFK veel beter overkwam dan Nixon, maar niet, dat publiek dat het debat op de radio had gevolgd – en zich alleen baseerde op de inhoud -  in grote meerderheid Nixon tot winnaar verklaarde.

Fraude in Texas

Robert Caro laat in The Passage of Power, het vierde deel van zijn prachtige biografie van Johnson, zien dat er heel veel aanwijzingen zijn voor fraude in Texas in 1960 onder regie van Johnson. Kennedy had de electorale stemmen van de ‘Solid South’ heel hard nodig. Johnson wist hoe je verkiezingen naar je hand kon zetten. Dat had hij m.n. in 1948 al gedaan. Zijn nipte overwinning toen op Coke Stevenson leverde hem de bijnaam ‘Landslide Johnson‘ op. Caro laat met een reeks voorbeelden zien, dat onwaarschijnlijk veel kiezers van mening veranderd waren in vier jaar. Waar zij in 1956 met overgrote meerderheid op Eisenhower stemden, waren zij nu plotseling voorstanders van Kennedy. In b.v. het district van Antonio was er in 1956 een meerderheid van 12.000 voor Eisenhower. In 1960 had Kennedy een meerderheid van 19.000. Wie wilde protesteren tegen de uitslag in Texas, kon zich wenden tot het kiesbureau van de staat Texas, waarin zaten Gouverneur Price Daniel, minister van Justitie Will Wilson en de voorzitter van het kiesbureau, de ‘minister van Buitenlandse zaken’ Zollie Steakley. Allemaal DEMOCRATEN! De laatste verklaarde dat de Texaanse wetten hen geen bevoegdheid gaven onderzoek te doen, de hoorzittingen werden verdaagd tot na 19 december, de dag waarop de kiesmannen in Washington Kennedy en Johnson officieel tot president en vicepresident kozen.

Je moet er wel tegen kunnen!

Waarom geeft men zo’n incompleet beeld? Omdat het Amerikaanse publiek de waarheid niet wil horen. Omdat sponsors degelijke programma’s niet sponsoren. Omdat men er geen belang bij heeft. De eerste grote kritische biografie van JFK kwam van de hand van een buitenstaander, de Engelsman Nigel Harrington. De familie schrok zo van wat hij - allemaal gedocumenteerd-  over hun held beweerde, dat hij voor het schrijven van deel 2, de geschiedenis van 1946 tot 1963, niet meer werd uitgenodigd.

South of the Border!

Bij wijze van uitzondering richt ik de blik eens niet op wat er aan de overkant van de Atlantische oceaan gebeurt, maar blijf ik dichtbij huis. Het zal u niet ontgaan zijn, dat er in België een regeringscrisis is uitgebroken. De NVA heeft een belangrijk akkoord dat de premier namens de regering wilde gaan ondertekenen in Marrakesh niet willen steunen en toen viel de regering uit elkaar. Dat is op zich niets bijzonders. Ook bij ons haalden b.v. de kabinetten van Barend Biesheuvel, Jo Cals en Joop den Uyl de eindstreep niet.

Het parlement!

Bijzonder is dat plotseling het parlement groot gewicht werd toegekend. De premier verklaarde dat hij de zaak zou voorleggen aan de volksvertegenwoordiging en op basis van haar uitspraak het akkoord kon gaan ondertekenen. Anderen verklaarden dat - juist omdat de regering er niet uitkwam - het correct was de zaak aan het parlement voor te leggen. Let op de volgorde: eerst de regering en desnoods het parlement. België is officieel een parlementaire democratie, maar vaak wordt het betiteld als een particratie. Na de verkiezingen komen de partijvoorzitters bijeen voor overleg over een nieuw te vormen regering. Daarna worden premier en ministers aangewezen. Een partijvoorzitter heeft een drukke weektaak. Hij heeft in Brussel voortdurend beschikbaar zijn voor overleg met voorzitters, functionarissen en regeringsleden van andere partijen om de zaken op elkaar af te stemmen. Hij moet natuurlijk ook van alles doen binnen zijn eigen partij. Alle beslissingen van de regering worden zorgvuldig voorbereid op de ministeries en komen dan in de kernregering aan de orde. Dat zijn de premier en zijn vicepremiers. De minister van Verkeer en Waterstaat kan nog zulke mooie plannen hebben, als hij niet wordt gesteund door zijn eigen partijgenoot in de kernregering, heeft hij geen schijn van kans.

Eigen man/vrouw eerst

Waar een partijvoorzitter ook goed op let is de vraag of zijn eigen mensen wel voldoende posten in het openbaar bestuur en binnen de ambtelijke diensten krijgen. Wie in België iets wil bereiken bij de overheid wordt lid van een politieke partij. Je bent dan onderdak bij b.v. christendemocraten, liberalen, socialisten en dat helpt  je carrière krachtig vooruit. Toen een aantal jaren geleden de spoorwegen werden bestuurd door een driemanschap, moest dat een trio uit drie verschillende partijen zijn. Als de derde man/vrouw van het trio de infrastructuur onder zich krijgt en de socialisten zijn aan de beurt voor die post, zal het ook een socialist worden – of hij nu werkelijk verstand van de materie heeft of niet. Jonge mensen die wat willen bereiken in de politiek beginnen na hun studie aan hun carrière in de partij. Eerst in een functie op het partijbureau (landelijk of provinciaal). Doe je het heel goed en val je daardoor op, dan kom je in het kabinet van een minister Het woord ‘kabinet’ betekent bij onze zuiderburen iets anders dan bij ons. Elke minister vormt op zijn ministerie zijn eigen kabinet. Dat zijn zijn eigen medewerkers, die in feite boven de ambtenaren staan en hun baas adviseren over het te voeren beleid. Is je baas vicepremier dan moet je als kabinetsmedewerker op een veelvoud van terreinen kunnen adviseren en overleggen met medewerkers uit de kabinetten van andere ministers. Doe je dat goed en conform wat de partij wil dan word je zelf wellicht ook wel een keer minister. Aangezien België naast de nationale regering ook een regering voor Vlaanderen, twee voor Wallonië, verder nog voor Brussel en voor de Duitstalige gemeenschap kent, lopen er in Brussel heel wat drukke baasjes en bazinnetjes rond.

Sluitpost

Aan het parlement wordt normaliter niets gevraagd. Heel af en toe gaat er iemand in het parlement zitten die denkt dat daar het voorbereidend en beleidsbepalend werk wordt gedaan. Zo iemand stapt er doorgaans na een paar maanden snel weer uit. Karel de Gucht, die van 1999 tot 2004 voorzitter van OpenVLD was, heeft ooit eens gezegd: “Als bij ons een kwestie in het parlement komt, is er echt een probleem”.

Wie zoet is, krijgt lekkers!

Het Amerikaanse rechtssysteem verschilt van het onze. Heb je je misdragen dan kom je er in sommige gevallen toch makkelijk van af. Spiro Agnew, vicepresident van de VS onder Richard Nixon, vocht de aanklacht van omkoping niet aan en mocht met een aantekening op zijn verse strafblad naar huis. John Dean leidde vanuit het Witte Huis een reeks operaties die tot strafbare feiten leidden met als hoogte- of dieptepunt de inbraak in het Watergate complex. Omdat hij daarna van ganser harte meewerkte aan het onderzoek en zijn vroegere collega’s verlinkte, hoefde hij geen dag in de cel door te brengen. Het lijkt een bizarre tegenstelling: hoe hoger je in de organisatie van criminele activiteiten zit, hoe groter de kans de dans te ontspringen.

Je hoort hem niet

Sinds  voorjaar 2017 is Robert Mueller bezig met zijn onderzoek. Wie is deze Robert Mueller? Hij arriveert vroeg en gaat bijna als laatste naar huis. Vergaderingen duren zelden langer dan vijftien minuten, gebabbel is aan hem niet besteed en wee degene die zijn dossier niet goed heeft voorbereid. Toen hij in 1998 federaal aanklager werd in San Francisco, ontsloeg hij alle afdelingshoofden. In zijn tijd bij de mariniers had hij geleerd, dat je beter met een nieuw zelf samengesteld team kan gaan werken dan van het bestaande team zaken verlangen waar ze niet toe in staat zijn. Hij is een systematische graver. Hij begint met zaken die niets te maken lijken te hebben met het onderwerp van zijn onderzoek, dient op een bepaald moment aanklachten tegen verdachten in en de meesten van hen achten het dan toch verstandiger om mee te werken. Dat betekent zaken bekennen i.p.v. ontkennen, dat helpt om strafvermindering te krijgen. Wat nog meer helpt is actief meewerken, de onderzoekers voorzien van gegevens waarmee zij verder en vooral hogerop kunnen. Zo hebben Paul Manafort, George Papadopoulos, Michael Flynn en Michael Cohen allemaal eieren voor hun geld gekozen.

Mother Justice

Begonnen als eenvoudig officier van justitie en opgeklommen tot hoofd van de FBI staat hij bekend om zijn agressieve wijze van onderzoek doen, maar ook om zijn respect voor traditie en eerder vastgelegde richtlijnen. Toen Mueller van zijn FBI agenten hoorde, dat de CIA waterboarding toepaste op gevangenen, hen opsloot in lijkkisten, aan de muur vastketende en urenlang wakker hield, beval hij hen daar niet aan mee te doen. Toen hem later gevraagd waarom hij zijn agenten niet opgedragen had deze zaken te onderzoeken, antwoordde hij, dat het Ministerie van Justitie had bepaald, dat het legaal was en dus was de kous af. Daarmee zijn we bij een kernpunt van dit onderzoek. Kan een president in functie aangeklaagd worden? Heersende praktijk zegt, dat dat niet kan en mensen die Mueller kennen menen dat hij zich daarbij neer zal leggen. Een president dagvaarden voor een verhoor kan dus niet, maar met hem onderhandelen over de voorwaarden voor een interview kan wel.

Lock her up!

Michael Flynn was korte tijd adviseur van de huidige hoofdbewoner van het Witte Huis. Robert Mueller deed onderzoek naar verdenkingen zoals het liegen over contacten met de Russische overheid en het mogelijk doen van toezeggingen aan diezelfde overheid. Dat laatste mag alleen de Amerikaanse overheid. Hij besloot mee te werken met het onderzoek van Mueller. Daarom komt hij er nu van af zonder gevangenisstraf. Dat is ironisch voor een man die tijdens de campagne in 2016 meedeed met aanhangers in de zaal die over Hillary Clinton riepen: ‘Lock her up!

De blauwe golf

Morgen dinsdag 6 november worden de tussentijdse verkiezingen gehouden in Amerika en de Democraten verwachten succes. Ze hopen de meerderheid te krijgen in het Huis van Afgevaardigden. Aangezien blauw de kleur is van de Democraten - rood is van de Republikeinen – spreekt men van een blauwe golf. De meerderheid in het Huis van Afgevaardigden betekent het voorzitterschap van het Huis en het voorzitterschap in alle commissies. Je kan zo de agenda bepalen en president Trump op veel terreinen het vuur na aan de schenen leggen. De kans dat de Democraten ook in de Senaat de meerderheid verwerven is heel gering.

Wat zou een overwinning betekenen?

In de Democratische partij woedt een debat over de koers van de partij. Lees b.v. Listen Liberal van Thomas Frank of The Once and Future Liberal van Mark Lilla. Enerzijds zijn er mensen die op het pad van Hillary voort willen gaan. Dan is het een partij van minderheden: de vrouwen, de zwarten, de latino’s, de lhtb-beweging enz. enz.  De tegenstanders van deze koers wijzen erop, dat je met het aanspreken van al die minderheden geen samenhangend verhaal hebt en dat de Democratische partij de klassieke arbeider is kwijtgeraakt. De mensen die in drie staten zo verrassend de uitkomst van de verkiezingen van 2016 beïnvloedden waren blanke arbeiders. Ze kwamen voor Hillary niet en voor Trump wel naar het stembureau. Daarom veren sommigen nu enthousiast op, als ze lezen dat Joe Biden, de vicepresident onder Obama, een tour maakt door juist deze staten. Hij is een klassieke Democraat, die de kiezers die daar op Trump stemden wel zou kunnen aanspreken, zo hoopt men.

De overwinning van Alexandra Orcasio-Cortez

Bij de voorverkiezingen in een kiesdistrict in New York won de jonge latina Alexandra Orcasio-Cortez van de blanke Joe Crowley (56 jaar). Een duidelijk bewijs zou je zeggen, dat er veel te halen valt, als de Democraten nieuwe kandidaten uit minderheidsgroepen inzetten tegen een lid van het Huis van Afgevaardigden sinds 1999, een vertegenwoordiger van de gevestigde orde. Helaas is het niet zo simpel, integendeel. Analyse van de uitslagen leert dat Crowley het goed deed in buurten met b.v. veel zwarte arbeiders of latino’s. In Parkchester, een wijk met heel veel latino’s en zwarte Amerikanen - haar eigen buurt! – scoorde hij 25% meer dan haar. Orcasio-Cortez deed het goed in wijken met veel hoogopgeleiden, gemiddeld blanker en rijker dan in de rest van het kiesdistrict. Gentrification! De buurt verandert, de oude bewoners verliezen hun huis aan mensen met een hogere opleiding en zij weet die naar de stembus te krijgen. Deze kandidate verbreedt de basis van de partij in ieder geval niet.

Machtsverlies

Wie het langst in een commissie zit wordt voorzitter, als zijn partij de meerderheid in het Huis verwerft. Iemand met negentien dienstjaren is een belangrijk lid van zijn commissie, kan links en rechts van alles regelen. Denk dan aan b.v. stevige invloed uitoefenen op de justitiële autoriteiten ten gunste van een immigrant uit zijn district. Al die opgebouwde dienstjaren gaan nu verloren. Orcasio-Cortez begint onderaan de ladder.

Opgepast voor socialisten!

Deze week werd Amerika opgeschrikt door  de mededeling dat bompakketjes aan vooraanstaande Democraten waren onderschept. De vermoedelijke dader in Florida is gevonden. Zoals dat hoort komt de huidige hoofdbewoner van het Witte Huis met een verklaring waarin hij oproept ‘to come together as a country” en elkaar te respecteren. Helaas heeft hij zelf voor dit dieptepunt en zelfs erna veel aan dit giftige politieke klimaat bijgedragen. Een man die een journalist fysiek aanviel en werd veroordeeld, wordt door hem geprezen als “een pittig kereltje”. Nog steeds wordt op bijeenkomsten waar hij spreekt door zijn aanhangers opgeroepen om Hillary Clinton op te sluiten. Nooit heeft hij dit afgekeurd. Je krijgt heimwee naar John McCain. In 2000 was er op een campagnebijeenkomst een vrouw die onfatsoenlijke, lelijke dingen over Obama zei. McCain sprak haar uitdrukkelijk tegen: ‘No ma’m, Obama is a decent man, I have to happen disagreements with him …”. Hij kreeg toen voor deze correctie applaus van zijn toehoorders!!! Het is overigens niet alleen de rechtervleugel van de Republikeinen die het politieke klimaat vergiftigt. In de afgelopen maanden zijn er incidenten geweest van Democratische burgers die zich bij een restaurant verzamelden waar een Republikein was gaan eten. Ze maken daar dan groot kabaal. Op deze wijze werd b.v. Sarah Huckabee Sanders, de woordvoerster van de president, gedwongen haar maaltijd vroegtijdig te beëindigen.

Het kwaad zit dieper

In The New York Times International Edition van 25 oktober stond een artikel over een nota van de CEA. Dat is de Council of Economic Advisers, de officiële adviesraad van het Witte Huis. Je zou verwachten dat zo’n instantie een studie zou publiceren over het nut van belastingverlagingen, het effect van tarieven op importen en andere belangrijke economische kwesties. Hun laatste rapport van 72 pagina’s gaat echter over de socialistische (!) ideeën van de Democratische partij. Voor het gemak wordt daarbij alles op een hoop gegooid.  Ik geef u een voorbeeld. De demonisering van de koelakken door Stalin (met hun bloedige vervolging als gevolg) wordt gelijkgeschakeld met de kritiek van senator Elisabeth Warren op de grote corporaties. Beiden worden ‘oppressors of the vulnerable’ genoemd.

Cuba, China en Venezuela

Er wordt veel aandacht gegeven aan Cuba, China, de USSR en vooral aan Venezuela. Daar zaten en zitten de socialisten! Zou Amerika het voorbeeld van Venezuela volgen dan zou de Amerikaanse economie met 40 procent krimpen.  De president suggereert regelmatig, dat de Democraten ook zoiets zouden willen, maar daarvoor ontbreekt elk bewijs.

Zweden

Dit ‘socialistische’ land doet het volgens het rapport duidelijk minder goed dan Amerika. Dat wordt geïllustreerd aan de hand van een grafiek over het bezit van ‘pick-ups’, kleine vrachtwagens. Ja, u leest het goed! Een Zweed moet bijna twee keer zoveel uren werken om een dergelijk automobiel te kunnen aanschaffen. Grafieken waaruit blijkt dat in een land als Zweden veel minder mensen in armoede leven dan in de VS ontbreken.

Fijn communiceren met je achterban!

Het staat er echt in de Declaration of Independance "All men are equal enz.”, maar dat gold vanaf het begin al niet voor iedereen. Niet voor de negers en de indianen die expliciet werden uitgesloten. Natuurlijk ook niet voor mensen zonder bezit, zonder grond. Dergelijke eenvoudige mensen, zouden zij wel tot verstandige standpunten kunnen komen?

Heel geleidelijk werd het kiesrecht uitgebreid, maar ‘gelukkig’ waren er in het staatsbestel remmechanismen ingebouwd. De president werd niet rechtstreeks gekozen, maar door een College van Kiesmannen. Dat had in het begin wel degelijk tot taak de geschiktheid van de kandidaat mee te nemen in hun stem. Ook de Senaat is een goed voorbeeld van een remmechanisme. Waar het Huis van Afgevaardigden kwantitatief samengesteld is op grond van het aantal bewoners dat een staat heeft, zo heeft elke staat – kwalitatief- twee senatoren. Zo wordt de waan van de dag, ‘the rule of the mob’ uitgesloten; de twee senatoren van het relatief lege Zuid-Dakota hebben nu in 2018 even veel invloed als de twee senatoren van het volkrijke New York. President James Madison  (Port Conway (Virginia), 16 maart 1751 – Montpelier (Virginia), 28 juni 1836) waarschuwde er in zijn publicaties al expliciet voor: parlementsleden moeten hun taak serieus opvatten en zich niet laten leiden door de waan van de dag.

Twitter

De zo vaak geprezen Obama was de eerste president die zich via Twitter rechtstreeks tot zijn kiezers richtte. Voorheen ging dat altijd via journalisten die de president bevroegen of via een krant of met een toespraak op een bepaalde bijeenkomst. Twitter geeft de president de gelegenheid om dat filter van kritische journalisten te omzeilen en rechtstreeks zijn kijk op de politieke werkelijkheid te geven. De huidige hoofdbewoner van het Witte Huis maakt er een geheel nieuwe kunst van: elke ochtend begint hij te twitteren. Hij richt zich in – hoeveel zijn het er, 150 tekens? - direct tot zijn eigen kiezers  en geeft iedereen die er anders over denkt de volle lading. Waar in het model van de Founding Fathers de gekozenen in onderling beraad tot beslissingen kwamen, wordt nu vaak een appel gedaan op ‘de mensen in het land’.

Kavanaugh

Bij de hoorzittingen met Brett Kavanaugh, de door Trump voorgedragen kandidaat-opperrechter, zag je dit fenomeen ook. In plaats dat het oordeel overgelaten wordt aan de wijsheid van de gekozen senatoren, wordt de publieke opinie er voortdurend bijgehaald. Jeff Flake, een twijfelende Republikeinse senator uit Arizona, wordt in de lift van de Senaat belaagd door een vrouw, die hem krachtig toespreekt.  Op sites als www.politico.com of www.theatlantic.com bemoeit Jan en Alleman zich er stevig tegenaan. Wie is geloofwaardiger: de bedeesd ogende, met gebroken stem sprekende vrouw of de man die stevig in de tegenaanval gaat en daarbij boos wordt, geëmotioneerd raakt en huilt? Richten deze twee zich tot de senatoren die hen ondervragen of richten zij zich rechtstreeks tot het televisiekijkend publiek? Is het goed dat iedereen zich in het debat mengt en eist dat aan zijn of haar standpunten – liefst direct - recht wordt gedaan? Of betekent het dat een bezonnen oordeel onmogelijk wordt? De huidige hoofdbewoner van het Witte Huis mengt zich ook in deze discussie. Terwijl de FBI nog onderzoek doet, trekt hij al op een partijbijeenkomst ten overstaan van zijn aanhangers de getuigenis van dr. Ford in twijfel. So much voor de scheiding der machten. De Founding Fathers zouden er van gruwen.